Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ikony świąteczne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ikony świąteczne. Pokaż wszystkie posty

Pieta „Nie opłakuj mnie Matko” (Pieta "Don't cry over me, Mother")




Ikona w centrum zawiera podobiznę Chrystusa wciąż znajdującego się w grobie, lecz już żywego. Jego postać wpisana jest w krzyż. Maria opłakuje swojego Syna, obejmuje go. Czyni to jednak w sposób umiarkowany, połączony z uwielbieniem Boga.
Jest to ikona z cyklu ikon Wielkiego Tygodnia. Pół zamknięte oczy Zbawiciela wskazują, że to umarłe ciało jest ziarnem, które wydaje owoc życia wiecznego. Maryja towarzyszy Synowi do końca




In the center of the icon a likeness of Christ is placed. He is still in a tomb but he's already alive. His posture is inscribed in the shape if the cross. Holy Mary is crying over her son, she is embracing him. Nevertheless she's doing that in a moderate way. She is concentrated on adoration of real God.

The icon belongs to Holy Week serie. Half-closed eyes of Christ imply that the dead body is a grain which is to fructify with the eternal life. Mary accompanies her son till the end.

Zobacz więcej

Ikona Zwiastowania Marii Panny











Scena Zwiastowania to jeden z ulubionych tematów malarstwa religijnego już od II w.
Ikona Zwiastowania Bogarodzicy przedstawia spotkanie i rozmowę archanioła Gabriela z młodą Marią. Kobieta siedzi z pochyloną głową, jej pozycja wyraża równocześnie zaniepokojenie, jak i pokorę, której wymaga decyzja, jaką podejmuje. Zupełnie inaczej przedstawiony zostaje Archanioł: widoczny jest entuzjazm, radość płynąca z wiadomości, jaką przekazuje; wyróżnia go dynamizm ruchu.
Anioł na tej ikonie reprezentuje Boga, jest mocą Bożą, jego prawa dłoń w geście błogosławieństwa skierowana jest w stronę Marii, która wydaje się zaskoczona. Zaskoczenie Marii tą niespodziewaną wizytą podkreśla jej gest i wypadający z jej dłoni kłębek nici.

Nieodłącznym elementem Zwiastowania w ikonografii jest widoczny u góry półokrąg, symbol nieba, z wychodzącym stamtąd promieniem światła, nawiązującym do zstępującego na Bogarodzicę Ducha Świętego. Promień mocy Bożej zazwyczaj rozdziela się na trzy mniejsze (oznaczające współdziałanie Trójcy Świętej podczas Wcielenia) i zawsze skierowany jest ku Bogarodzicy.

Na drugim planie ikony Zwiastowania przedstawiane są różne budowle, czasami połączone ze sobą czerwoną chustą, która oznacza, że wydarzenie Zwiastowania miało miejsce we wnętrzu.

Zobacz więcej

Zaśnięcie Matki Boskiej




                   
„W narodzeniu dziewictwo zachowałaś,
w zaśnięciu świata nie porzuciłaś, Bogurodzico.
Odeszłaś bowiem do życia, Matką będąc Życia,
i twymi modłami wybawiasz od śmierci dusze nasze”.
Troparion, Święto Zaśnięcia



Do powstania ikony Zaśnięcia Bogurodzicy (Koimesis) przyczyniły się teksty apokryficzne. Początki obchodzenia tego święta sięgają X wieku w Bizancjum, a XI na Zachodzie, gdy malowane były pierwsze wyobrażenia ikony. Zaśnięcie to jedno z dwunastu wielkich świąt, w kościele katolickim to święto nazywane jest Wniebowzięciem.

Ikona zaśnięcia przedstawia bardzo ważne wydarzenie, moment, kiedy Maria wraz ze swoim ciałem jako pierwsza zostaje zabrana przez Jezusa do nieba.

Całą kompozycję na ikonie można podzielić na część dolną -ziemską (widzialną, śmierci doczesnej) i w górze -boską (niewidzialną - symbolizującą życie, Zmartwychwstanie i przemienienie ludzkiej natury); każda opowiada historię śmierci Marii w inny sposób.
W dolnej części ikony na łożu spoczywa doczesne ciało Marii, która wygląda tu jakby spała z rękami złożonymi na piersi. Po obu jej stronach, u stóp i u głowy rozmieszczone są postacie dwunastu apostołów. Wśród Apostołów nie ma Tomasza, jest za to apostoł Paweł. W górze za apostołami, po prawej i po lewej stronie, stoją dwaj biskupi i płaczące niewiasty.

Mimo iż przedstawiony jest moment śmierci Matki Boga, to jednak dominuje w tej ikonie Chrystus, który przybył po duszę Marii w otoczeniu aniołów, ze wspaniałością równą przemienieniu, jest w świetlistych szatach i otoczony błękitną światłością nimbu.

Trzyma On w dłoniach małą, odzianą w biel postać – duszę Maryi, która tu wygląda, jakby była owinięta w opaski pogrzebowe.

W górnej części ikony widzimy dwunastu apostołów, przybywających w cudowny sposób na obłokach w asyście aniołów do Jerozolimy, wezwani, aby towarzyszyć umierającej Marii. W środku Maria na tronie adorowana przez trzy Anioły ukazana jest jako ta, która wyniesiona już jest do chwały niebieskiej.

Zobacz więcej

Ikona Przemienienia Pańskiego



„Bóg jest Światłością i ci, których
 czyni godnymi, by Go widzieli,
widzą Go jako Światłość.
(św. Symeon)

Przemienienie Pańskie zaliczane jest do cyklu dwunastu wielkich uroczystości Kościoła Bizantyjskiego. Ikona przedstawia nam Chrystusa, który ukazał się apostołom „w postaci Boga”, pozwolił im ujrzeć blask światłości Trójcy Świętej. Góra, miejsce szczególnego spotkania nieba i ziemi stała się miejscem teofanii.
Chrystus zajmuje się w centrum przedstawionej sceny,  zgodnie z przekazem biblijnym odziany jest w białe szaty. Już poza otaczającą go sferą złożoną z trzech współśrodkowych okręgów znajdują się dwie postacie reprezentujące Stary i Nowy Testament: Mojżesz i Eliasz.
Na ikonie przedstawieni zostają również trzej uczniowie: Piotr, Jakub i Jan, którzy zostali wybrani jako „naoczni świadkowie Jego Majestatu” (2P, 1,19).  Piotr, ukazany po prawej stronie na klęczkach, usiłuje osłonić dłonią twarz przed światłem; umieszczony pośrodku Jan, pada na ziemię, odwracając się plecami do światła, Jakub natomiast, z lewej strony, upada na wznak. Spadają oni ze szczytu, przerażeni i oślepieni niezwykłą wizją. Przemienienie jest więc również udziałem apostołów, którzy doznali łaski ujrzenia Przemienionego.
Przemienienie powinno być postrzegane jako objawienie Trójcy Świętej: Syn ukazuje się w swojej chwalebnej istoty, Ojciec w głosie płynącym z nieba, Duch Święty natomiast w postacu obłoku, który daje poznanie i udział w chwale Boga.
 Wizja na Taborze to objawienie boskiej natury Chrystusa, zapowiedź Jego zmartwychwstania oraz przyszłego przemienienia całej ludzkości. Według podania biblijnego, Jezus rozmawia z Mojżeszem i Eliaszem, mówi im o swojej Męce, o dziele zbawienia świata. Ikona Przemieniania jawi się wobec tego jako preludium do Ikony Paruzji

Zobacz więcej

Ikona Bożego Narodzenia



On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba.
I za sprawą Ducha Świętego
przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem.

W umniejszeniu Chrystusa, który przyjął na siebie pokorę pieluszek i trudnego położenia, zawarta jest niezwykła tajemnica ocalenia rodzaju ludzkiego. Ikona Narodzenia Chrystusa to wizja nieprzemijającej chwały, mówią o tym wszystkie jej zasadnicze cechy, cała kompozycja.
Na ikonach Bożego Narodzenia grota betlejemska przedstawiana jest zwykle jak najprościej, bez znaczenia jakichkolwiek szczegółów, bez wprowadzania jakiegokolwiek światła. Wyobraża się ją w postaci niczym nie rozjaśnionej, ciemnej niszy umiejscowionej gdzieś w srogim krajobrazie skalistego wzgórza. Ta mroczna przestrzeń bardziej przypomina grób niż tradycyjny żłobek, a mocno owinięte w pieluszki dziecko przywodzi na myśl zmarłego.
Poniżej groty przedstawia się leżącą na posłaniu  w kolorze królewskiej purpury Marię. Co ciekawe, wykonuje ona gest dotykania dłonią policzka, który powraca w scenie Ukrzyżowania. Zarówno ruch ten jak i podobieństwo groty do sarkofagu stanowią zapowiedź przyszłej Paschy. Ikona Bożego Narodzenia uświadamia odbiorcy, że nie można wejść w misterium narodzin i życia Chrystusa, omijając tajemnicę śmierci. Właśnie ona pomaga pojąć sens Bożego Dzieła.

Zobacz więcej